نه دوایی دردم را

نه دوایی دردم را

نه مرهمی زخمم را

آنکه به تیمار من آمده است ؛ هزینه دیدار خود را طلب می کند

که هیچکس

هیچکس را عاشق نبوده است

و کسی

سلام کسی را بی منت پاسخ نمی دهد


با درد ساختن و به زخم قناعت کردن

باری بهتر از فریفته شدن

به مرگ قناعت کردن و به تنهایی زیستن

باری بهتر از همصحبت ناکسان بودن


مرا بگذار

تا در آینه دردم را دوایی جویم

زخمم را مرهمی بگذارم

تنهایی ام را همصحبتی بیابم

و مرگ را از زنده گی ؛ قصه ای تازه ساز کنم


پروا/دی 85