ای که دیدارت

ای که دیدارت بهشت آرزوست

آرزویت عاشقان را آبروست

قامتت رعناست چون سرو سهی

عارضت زیبا و رخسارت نکوست

این چه قد و این چه پا و این چه دست

این چه زلف و این چه چشم و این چه روست

دامم نگذارد به راهم اهرمن

تا به پای من کمند زلف اوست

این حکایت بین که در بتخانه نیز

از لب شیرین یارم گفتگوست

هر که او را غصه ای جانسوز هست

خواهش دیدار یاری آرزوست

آنچه تحریرت نمودند از بهشت

آیتی بود از جمال روی دوست

پروا/دی 85