من می دانم چرا یک پرنده در قفس آواز می خواند

پرنده ی آزاد بر پشت باد پرواز می کند

و چون رودی در فضا شناور می شود

و در شعاع نارنجی آفتاب ؛ سرخوشانه ؛ بال می گسترد

و آسمان بلند را به سخره می گیرد

پرنده ی اسیر اما

تنها به نگاه کردن قناعت می تواند کرد

دردا

که بالش را چیده اند

و پایش را بسته اند

و از این ماتم است ؛ اگر به شکوه آوازی می خواند

آوازی...که شیونی بر اسارت اوست

ضجه ای...بر زخم اشتیاق پرواز

فریاد ناخوش آرزویی

که شکسته و لرزان ؛ از گلویش بر می آید

شیونی

برای آزادی

آن یک...در اندیشه ی بادی موافق ؛ که به نرمی در شاخه ی درختان می پیچد

و کرمهای چاقی...که در لا به لای علفزار به کندی می خزند

و بال گشودن...در آسمانی که مال اوست

این یک اما...بر سر گور آرزوهایش مرثیه می خواند

گرفتار...در پنجه ی کابوسی...که خوابهایش را برمی آشوبد

دردا

که بالش را چیده اند

و پایش را بسته اند

و از این ماتم است ؛ اگر به شکوه آوازی می خواند

آوازی...که شیونی بر اسارت اوست

ضجه ای...بر زخم اشتیاق پرواز

فریاد ناخوش آرزویی

که شکسته و لرزان ؛ از گلویش بر می آید

شیونی

برای آزادی

Maya Angelou
ترجمه آزاد/پروا