و عشق عاشق را رسواییستتو بر می آییو من رسوا می شومپروا/آذر 80

عشق عمومیچشمه ها با دریا یکی می شوندو دریاها با اقیانوسو بادهای بهشتی هلهله کنان در هم می تنندهیچ چیزی در دنیا تنها نیستهمه چیزی در کتاب الهی جفتی داردچرا من و تو برای هم نباشیم؟نگاه کن کوهها آسمان را می بوسندو امواج در یکدگر قلاب می شوند..................و شاخه ی خورشید زمین را در آغوش می کشدو پرتو...

یک صندلی برای نشستن کافیستاینجا کسیمشتاق همنشینی هیچکسهرگز نبوده استیک صندلی برای نشستن کافیستتیغی ؛ برای رها گشتنپروا/فروردین 93

با سایه ام به هم زده امبا دیگران که هیچ پروا/فرودین 93

فرقی نمی کند که مسلمان باشی یا مسیحیزرتشتی باشی یا یهودیموحد باشی یا کافرآنچه میان من و تو را پیوند میدهدتنها لبخندیستلبخندیکه هر صبح ساعت هفتتو را به زیبایی فرشتگان می کندو مرا به زیارت خدایان مشتاقپروا/دی 92

خاطره هایت را به باد بسپارو دستانت را به رودو دهان بر پستان تاک کهنسال بگذارزنده گیساعتی میان فراموشی و مستی استپروا/فروردین 93

برف آمده بودو کوچه ها پر از گل شده بودزنی با چادر گلی می گذشتچرخ ماشین در چاله آبی افتادو آب شتک زددخترم گفت: پدر یواش ؛ این خانم بیچاره را خیس کردیگفتم در این هوا و در این کوچه ها پیاده رفتن احمقانه استدخترم گفت حق با توست پدرحق با توستآخر تو هیچوقت پای پیاده نبوده ایسوار بوده ایپروا/دی 92

آزادی را به بهایی اندک فروختمآن هنگام که پدرم به وسوسه اسکناسی سبز رنگاز کوچه به خانه ام آوردو در رابه سرفه خشکی به هم کوفتپروا/دی 92

نه در خانهنه به هنگام کار کردننه در آغوش زنی زیبا از جنس تونه دور از دوزخ و نه در بهشتنه در سایهنه آفتابنه در ازدحام بزک کرده گان دانش و فننه در سراچه می فروشاننه در زمین و نه در آسمانو نه در هیچ کجا آرامش گمشده خود را باز نجسته ام....جاده ای به درازنای تنهایی خزیده چون ماری بر گرده کویرو مندیوانه ا...

یادت باشداگر روزی بر مزار من آمدیفاتحه ای نهجرعه آبی بر خاکم بریزکه هنوزم امیدی هستکه بهارانچون گل جهان سیر ندیده ایدیگر باره سر از خاک برون کنمو به تماشای چشمانت بنشینمپروا/دی 92

در جستجوی حقیقتاز دریاها گذشته ایماز کوهها بالا رفته ایمو بر درها کوفته ایمدر جستجوی حقیقتراه ها رفته ایمحرف ها گفته ایمو شبهاپوشیده از نگاه امیدواراندر خود گریسته ایم.پروا/دی 92

دیروز که برف آمدما در حیاط خانه مان آدم برفی ساختیمو کنارش ؛ چای قند پهلو نوشیدیمهمسایه مان اما آدم برفی نساختپیش از آنکه آدم برفی بسازندسقف خانه شان ریختو قندانشان از گل پر شدپروا/دی 92

دیکتاتوری یعنیپرنده ات را در قفس نگه داریو سگت را در حیاط خانهپروا/دی 92

قایق کوچک مندر تلاطم دریاهاسلامت نخواهد ماندپس پارو وا می نهمو به برکه کوچک خویش بر میگردمگذر از دریاهااگر نه به قایق کوچک من ممکن باشداما مرابه کشتی تو از آن گذشتن لذتی نخواهد بود.پروا/دی 92

گرگها گوسفندان را گفتندزنهارکه شبان را اعتماد شایسته نیستگوسفندان امابه کنایه سری جنباندندو هیچ یکسر از نشخوار برنداشتندقصه اما این بودکه زمین را خون انباشتو لاشه گوسفندان بر چنگک قصابان آویخته شدپروا/بهمن 92

تیرهای چراغ برق کوچه ماسالهاست که همچنان ایستاده اندتنهاساکتبی نیاز و بی خواهشو شب هاگذار رهگذران را شاخه هایی از نور می دهندمن آدمهایی را می شناسمکه هر صبحبه تیرهای چراغ برق تف می کنند.پروا-دی 1392

نه خروسی میخواند نه بانگ موذنی از مناره مسجد می آید نه عو عوی سگی از دور به گوش می رسد شب خالیست من و تو اما همچنان خواب آفتاب می بینیم. پروا-دی 1392

می روی ؛ لطف خدا بدرقه راهت بادبخت خوش ؛ طالع فرخنده به همراهت بادهر کجا می روی ای سرو خرامان وجودپرنیان گل آلاله گذرگاهت باددر فضایی که در ان رایحه شیدایی استعاشقی سایه گه جان دل آگاهت بادشادمانی همه از آن تو و دلتنگیتا ابد قسمت نامردم بدخواهت بادروزگارت همه شیرینی و شیرین کاریتازه گی شیوه اندام شک...

بادی نمی وزداینجادر انتظار تابش خورشید تنها نشسته امرویت چو ماهدر پشت ابرهای فاصله پنهان استشب تیره است و پرتو نوری بر من نمی رسدپروا/خرداد 80

تو را با من سخنی استبر تکه کاغذ کوچکیکه از آتش عشق سوخته است: "من با نخستین نگاه تو آغاز می شوم"حرفیکه غرور عاشق را به شایستگی خویش بر می انگیزدوقصد او را به عبادت چشمانت استوارتر می کندپروا/ دی 80